Τραγουδοποίημα

Να σε βλέπω να παίζεις και να χαμογελάς
Μικρό κορίτσι μόνο αυτό σ' αξίζει...
Ένας ωκεανός χαράς με φουρτούνες ή μπόρες
Ένας καπετάνιος κουρελής πασχίζει με χάρες
Κάνε ένα βήμα εσύ μη φοβηθείς
Κάνε ένα βήμα μπρος εσύ και θα σε κουβαλήσω χίλια
Όπου κι αν βρεθείς, ό,τι κι αν σκεφτείς
όσο κι αν πονέσεις κι όσο αν χαρείς
Τίναξε την σκόνη από πάνω μου-
-και θα γίνω ένας καινούριος λαμπρός Θεός
Ζωγράφισε της ζωής την ρότα που διαλέγεις
Κι όταν πνίγεσαι σε μια στάλα ωκεανό να
θυμάσαι το τραγούδι αυτό
Κάνε ένα βήμα εσύ μη φοβηθείς
Όπου βρεθείς ό,τι κι αν σκεφτείς

Για μία Κατερίνα

Σε απογοήτευσα πέρσι τον Δεκαπενταύγουστο

Χρόνια μου πολλά ή χρόνια μου σκέτα, κάθε ετήσια εορτή ένα ραντεβού με τον εαυτό, έναν άλλον εαυτό κάθε χρόνο που σου ζητά τα ρέστα......



Τι να σκουπίσεις από τα μεγαλύτερα λάθη σου;
Πόση αγάπη μπορεί να χωρέσει σε μια συγχώρεση;
Τι να μετατρέπεις αυτοκρατορίες σε σκόνη;
Πόσος χρόνος χρειάζεται ν'αρχίσουν οι λυγμοί χορό;

Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να πληγώσει;
Πώς γίνεται αυτό να είναι ελεύθερη ή και όχι βούληση;
Γιατί μπορείς να εμπιστευτείς και να νιώσεις ασφάλεια όταν είναι εύκολο;
Πώς έχεις κάθε δικαίωμα σε μια στιγμή να νιώσεις γυμνός;

Ποιά λάθος συνείδηση αφήνει τη λύπη περιπλανώμενη;
Πότε τα γιατρεύει όλα ο χρόνος;
Ποιά είναι τα σκουπίδια που δεν μπορείς να απαλλαγείς;
Πότε μπορείς να γίνεις ελεύθερος;