Σχετικά με το νέο νομοσχέδιο "Αθηνά"

Καταρχάς τίποτα σε αυτή την χώρα δεν μπορεί να έχει "κωδικό όνομα", θυμίζει hollywood-ιανή ταινία των 90s. Στεγνά. Βλαχιά.

Στο κυρίως θέμα: Δεν θα παρουσιαστώ σαν τον χιλιο ταλαιπωρημένο από το εκπαιδευτικό σύστημα φοιτητή που... Σαν άλλος "της γενιάς του Πολυτεχνείου" που αντίθετα με όλα τα δημογραφικά και ιστορικά στοιχεία, μετρούν καμιά 8 εκατομμύρια. Όχι, δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα η

Μία στο σκοτάδι Μία στο φως

Μία στο σκοτάδι Μία στο φως

Εξω απο το κουτί μία στο σκοτάδι, μέσα στο κουτί μία στο φως

Μία στο κρεβάτι με το πάπλωμα
Μία στην πολυθρόνα με το ουίσκι

Πεταλιές σε κουραστική ανηφόρα η Αγρυπνία
Κατηφόρα η ανταμοιβή και πλάνη Της ο συνεχής ύπνος

Βουνά χιόνια και ζεστός καφές στα σαλέ
Ξεγυμνωμενη βρώμα στα αστικά σαλόνια σου

Κάθειρξη o βιασμός της αληθινοτητας σου
Ανώτερη σκοπιμότητα τάχα δεσμοφύλακας σου

Λυτρωτικό κλουβί η Ζωή σου
Θρέφει δικαιολογίες απραξίας

Στον άρουχο κατήφορο σου
Γνήσια μετάνοια η σιωπή




Fuck of 2012, χρόνια πολλά κλπ

Λ' τεκνοκχασί: Πώς ζει ένας τεχνοκράτης απουσία τεχνοκρατίας

edit: Περιέχει λάθη όπως όλα εδώ μέσα

Τεχνοκράτης, ο παρεξηγημένος.

Αντί προλόγου:

Η συγγραφή κάνει κύκλους. Αναγκαστικά. Όπως όλα.

Κάθεσαι το απόγευμα (=δεν έχει φύγει ο ήλιος ακόμα) κόκκαλο από το ποτό και οι τυχαίες ματιές στον Τύπο ανακατεύουν τα συναισθήματα που κατάφερες να εκπολιτίσεις. Σε τελική ανάλυση πρέπει να τους σώσεις όλους, πρέπει να γράψεις το σωστό, κάθεσαι και είναι τόσα τα κενά προς σχολιασμό, όπου καταλήγεις στο αρχαιότερο γνωμικό όλων: "κοίτα την πάρτη σου κι άσε τους άλλους να κόψουν τον λαιμό τους". Ναι, είναι ο παρεξηγημένος κανόνας της επιβίωσης που οδήγησε και στην δική σου γέννηση. Αλλά επειδή δεν με ενδιαφέρει η γέννησή σου, πάνε πρήξε την μαμά σου, θα μιλήσουμε για παρεξηγήσεις.

Τεχνοκρατία, τεχνοκράτες και αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι.

Θα ξεκινήσουμε με ορισμούς για να συνεννοηθούμε πιο γρήγορα. (aka: wiki)

Technocracy is a form of government in which experts in technology would be in control of all decision making. Scientists, engineers, and technologists who have knowledge, expertise, or skills, would compose the governing body, instead of politicians, businessmen, and economists.^[1] In a technocracy, decision makers would be selected based upon how knowledgeable and skillful they are in their field.

Αν τα αγγλικά σου δεν είναι βασικού επιπέδου: "you are a fucking cunt", που σημαίνει συνέχισε να διαβάζεις παρακάτω. 

Ε και; Υπάρχει και ο ελληνικός ορισμός:

τεχνοκράτης αρσενικό

• στέλεχος του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα με ανώτατη κατάρτιση και εμπειρία σε συγκεκριμένο τεχνικό τομέα
• που ασκεί το λειτούργημά του με βάση τη μελέτη κυρίως των αντικειμενικών δεδομένων και των οικονομικών μηχανισμών χωρίς να λαμβάνεται και τόσο υπόψη ο ανθρώπινος παράγων

Πάντα με μπέρδευε το γεγονός ότι η πιο δομημένη, πλούσια και γενικά γαμώ-και-δέρνω γλώσσα του

Εκεί που λύγισες (ακούγοντας Ενδελέχεια)

Αύριο άλλοι μπαίνουν φαντάροι
άλλοι έχασαν μάνα και πατέρα
ένας έχασε την γυναίκα και
άλλος άφησε τρία αδέρφια ορφανά

Άλλος πήδηξε μπροστά στα τρένα 
άλλη άδειασε το παιδί της (/στα κρυφά, στη τουαλέτα)
άλλον τον τράβηξαν το ποτό από το πάγκο (μπαρ)
άλλη τη κλωτσησαν στη γωνιά της παράγκας (/του γαμιστρώνα)

Το ρεφρέν σκαρφίσου το μόνος σου

Τυχαίο γυμνό copy-paste

Μάζεψε αδιάφορα τα περισσότερα χαρτιά ανάμεσα στα χέρια του και τα στρίμωξε μέσα στο σακίδιό του, αραίωσε τα ξύλα στο τζάκι και έκλεισε πίσω του την πολυκαιρισμένη πρόχειρη ξύλινη πόρτα...
Βρέθηκε ανάμεσα στο δάσος, ψηλά, θεόρατα δέντρα, τραχιά κι άγρια τα απέφευγε μόνιμα και

Κάθησε στην κορυφή για λίγο και ημιζαλισμένος αναρωτήθηκε γιατί να μπορεί να βλέπει τόσο μακριά, τι ωραία που θα ήταν όλα τα πράματα από την κοντινή τους όψη μόνο

La Cigarette ή Tsigaro: Κάπνισμα και διακοπή κεφάλαιο #191ο

Σαν γέρος παππούς πρέπει να διηγηθώ μιαν άλλην ιστορία πολέμου, διαφορετική.. Τότε που ζούσες στην τελευταία εποχή που το τσιγάρο και το κάπνισμα ήταν cool, trendy και in. Ήταν δεν θα ήταν γύρω στις 2 Ολυμπιάδες πριν που ξεκίνησα σαν 15άχρονο κι εγώ να καπνίζω, στην αρχή κρυφά κι από τους φίλους μου (δεν μπορούσα από μικρός να κάνω τίποτα "κοινωνικώς ορθό") αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο.

Ένα μήνα περίπου τώρα έκοψα το κάπνισμα, και η ζωή μου είναι σκατά.

Ψέματα δεν λεω γιατί θα πεσω μες τα αίματα. Όλα ξεκίνησαν μια μέρα που

Ου ανήκειν

Γεια


Έκοψα το κάπνισμα πάνω από μια βδομάδα τώρα και τα πράματα μοιάζουν σοβαρά. Μέσα στο πλήθος ασχολιών που πρέπει να γεμίζω 3 ώρες της ημέρας μου που παραδοσιακά τις περνούσα καπνίζοντας (όπως να μαζεύω λουλούδια, να κάνω ζάπινγκ περιμένοντας(?!) να δω κάτι αξιόλογο ή να ξεσκονίζω το γραμματοκιβώτιο) γενικά ότι κάνουν οι ηλικιωμένοι ξέρω 'γω. Θα αρχίσω και το καφενείο.

Και τι θα ήταν η σκέψη μου να ξεκινήσω το καφενείο αν δεν έκρινα τα πάντα σαν παππούδι!

Προβληματίζομαι τελευταία πόσο πολύ "ανήκουμε", πάρε ένα άτομο στην τύχη, θα μπορέσεις να τον κατατάξεις σχεδόν αμέσως σε τουλάχιστον 3-5 ομάδες, καπνιστής, εργαζόμενος, φανατικός junk food, νεοδημοκράτης. Πρόλαβα 4 και ήδη είναι βάρος στον πλανήτη.

Χειρότερα είναι η προκατάλειψη,

Ανοίγοντας το σημειωματάριο

Τρεκλίζει το στυλό ανάμεσα σε σπαστικά τακτοποιημένες γραμμές

μορφασμοί για να συγκρατηθούν οι σκέψεις

μουσικές ταξιδεύουν χιλιάδες μέρη μακριά

τα δόντια στέλνουν αισθήσεις σαν ακροδάκτυλα

μεθυσμένο δωμάτιο σε αποχρώσεις γκρι και πεσμένο

μάταιη ματιά στο φως προδομένο φως συναντιόμαστε ξανά

λύτρωση η κλίνη και προσωπικός πόλεμος το ποτό

σαβουριασμένη αντίληψη κοψοχολιασμένη ζάλη

Βαρεμένη νεκρή ελπίδα και πρόσωπο πρησμένο

ζορισμένη καντάδα μυριάδων νάνων τρομαγμένων της κραυγής σου

ανυπότακτος στρατιώτης σε παρέλαση καθόδου

συμπαράσταση φρενοκομείου στα με κόπο κλειστά μάτια

Άπειρα είδωλα περνούν σαν τα ταξίδια σε ριπές δυστυχίας

καμαρωτό παγόνι στέκουν οι πιο άδολοι φόβοι σου

κουρασμένα χέρια σε προέκταση σμίγουν με καταστροφές

τελειωμένη υπόθεση ολοκληρωτισμική αηδία

Γλυκά νανουρίσματα σειρήνες πόθοι και ψευδαισθήσεις

ξέφρενος χορός εξουθενωτικός κατευνασμός

ψυχή νικημένη ανήσυχη και πάντα μάχιμη

ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΑΝΤΑ ΕΤΟΙΜΗ ΣΕ ΜΙΣΩ

Ζαλισμένη μου μοναξιά

Ζαλισμένη μοναξιά μου
ασήκωτο ποτήρι δυο στάλες ωκεανό ουίσκι γεμάτο
Μελαγχολικές μελωδίες από ηχεία με παράσιτα
ηλεκτρικά κουρασμένα φορτία τα χιόνια
ταρακουνούν την σκόνη στην παλιά βιβλιοθήκη
Α! όλα εκείνα που θα διάβαζα μόλις
είχα ένα απόγευμα έτσι λίγο πιο ελεύθερο
Στην υγεία του! πάλι έριξα κάτω το ποτήρι
Παράξενα ελαφρύ το μπουκάλι
φαντάζω αστέρας διαφήμισης στο σακατεμένο μου μυαλό
Αστέρας και φιγούρα μυθική και ηρωική
Α! όλα αυτά που θα μπορούσα να γίνω
σύμφωνα με τη μαμά κι ακόμα πιο πολλά
σύμγωνα με τα τρελά τα όνειρά μου
Α! Ξαφνικά ξημέρωσε μια αηδία με καλημέρισε
βουνό τα θρύψαλα και τα ποτήρια τελείωσαν
ποιος θα συμμαζέψει την ακαταστασία που επικρατεί
στο μυαλό στη μουσική
Πως θα βγω έξω στην κοροϊδία
Ποιον άλλον εκεί έξω δεν ενοχλούν τα παράσιτα στα ηχεία
ποιος άλλος κόβεται με γυαλιά από καθαρό μεθύσι
ποιος ζαλισμένος τριγυρνά κρύα πρωινά για ποτά;

Αράχνες

Αυτή η μαλακία εδώ η πορτοκαλί έχει αρχίσει να πιάνει αράχνες, και η καθαριότητα, σαν γνήσιος απόγονος του Homo Sapiens, στον εγκέφαλό μου είναι ένας παράγοντας ελάσσονος σημασίας/προτεραιότητας.

Και σαν να μην έφτανε αυτό ξερνοβολά δυο μέρες τώρα μύξες η μύτη μου, 2 ώρες τσούζει από το άδειασμα του