Τίποτα

   Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α

Ζωγραφιά όταν κοιτώ μέσα την ψυχή,
μουντζούρες και κάρβουνα τα ρούχα μου
υπερβολικό πινέλο σημαδεύει τη ζωή
στα χέρια σαν ραβδί κάποιου μάγου.


Σύρσου κάτω από τον ήλιο γυμνό κορμί
τις σάρκες σου άνοιξε στο σκληρό δρόμο
ούρλιαξε το πάθος σου να σπάσεις τη ροή
γραμμή και όνειρα βάρυναν τον ώμο.

Κατεύνασε το βήμα σου κι άνοιξε τα χέρια
ο πιο ορμητικός ποταμός πάνω σου χαρίζεται
τάχα δυσκόλεψαν την ζωή σου πλαστικά μαχαίρια
ξέρεις πως το αίμα σου μοναχά χαρίζεται.

Σκέπασε το μέτωπό σου και κοίτα παραπέρα
κραύγασε στους αόρατους να κάνουν πιο πέρα
ζήτημα τα χρόνια σου να τα βάρυνε μια βέρα
καλωσόρισε των νιάτων σου το ανυπόφορο τέρμα.

Ενοχλητική η συντροφιά σα ζεστή μπύρα και μέρα
αχρείαστα τα λόγια σαν παγωμένο ουίσκι
ενοχλητική κι αχρείαστη η μουντζούρα
έπλεξε τα σχιζοφρενικά δίχτυα της στη βέρα.

Αδύναμα τρωτά χέρια να σχίζονται με ζήλο
κοφτές ανάσες, ιδρώτας και σφιγμένα χείλη αγωνίας
πελώριες κόρες, πνιγμός και αναγουλητό
θα ορκιζόμουν πως ήταν όνειρο θαρρώ.