Ο καφές

Καφεδόβιος ©®™ γράφει (εγώ είμαι αυτός) :Ρ


"Ωδή στον καφέ", εναλλακτικός τίτλος; Μπορεί... Ξεκινάς να γράψεις για τον καφέ, αλλά είναι σαν εκείνα τα πράματα που απλά είναι μέσα στην ζωή σου και δεν τα πολυσκέφτεσαι τι ακριβώς εκφράζουν και ίσως ακόμα τι να συμβολίζουν για εσένα. Προσπάθεια για κύρος σε αυτή τη συζήτηση δεν θα δοθεί, τα κείμενα είναι πάντα για να ταλαιπωρούν τους δυσλεκτικούς. Ίσως να
το σκέφτεσαι λίγο, όταν έχει τελειώσει το νερό από το ψυγείο το καλοκαίρι, ή ανακαλύπτεις ότι το κουτί του καφέ δεν κάνει θόρυβο καθώς το ανασηκώνεις και είναι τόσο ελαφρύ επειδή ακριβώς είναι τελείως άδειο...

• "Πάμε στις έξι για καφέ ρε" (βιάζομαι τώρα σου λέω, ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΞΙ BYE!!)
• "Να κανονίσουμε κόφι" (ναι ρε να μην χαθούμε, πάντως θα είναι αρκετά περίεργο αν σε ξαναδώ μέσα σε ένα μήνα)
• "Μωρό.... Καφεδάκι;" (αγουροξυπνημένα και ναζιάρικα)
• "Την είπα για καφέ" (προετοιμάζω ακόμα το έδαφος)
• "Με είπε για καφέ αντί για ποτάκι ρε φίλε" (με προετοιμάζει για Χ)
• "Πιούμε τα καφεδάκια μας και πάμε" (είμαι ακόμα ζάντα από χθες)
• "Πάμε για καφέ κάπου αλλού σήμερα" (θέλω έναν υπέροχο καφέ και οι διαφορετικές εικόνες θα με κάνουν να τον απολαύσω περισσότερο, ίσως με κάποιες ελπίδες ότι ο σερβιρόμενος καφές θα είναι ποιοτικότερος)
• "Θα 'ρθεις καφέ;" (Έχουμε λίγο καιρό να σε δούμε η αλήθεια είναι)

Πέρα από την κοινωνική πλευρά, είναι το καθαρά ατομικό ζήτημα, στύλ και άποψη. Άξια αναφορά σε αυτό, είναι το τελετουργικό του να φτιάχνεις τον καφέ σου, συνήθως με συγκεκριμένου μεγέθους κουτάλι, σειρά που βγαίνουν τα "σύνεργα". Αλλά και η κριτική δεν πάει πίσω, "ούτε ένα σωστό καφέ δεν μπορείς να κάνεις ρε μαλάκα" / "θα τον φτιάξω εγώ" / "εντάξει πίνεται".

Μία κούπα, φλιτζάνι, ποτήρι ή μασούλημα κόκκων ή στιγμιαίου καφέ (hardcore) το πρωί που σηκώνεσαι, μονόδρομος για να αρχίσουν οι εγκεφαλικές λειτουργίες, κάτι σαν το ζέσταμα για να μην κοπούν οι μύες σου στα δύο κατά την έντονη άσκηση.

Είναι ο μοναδικός φίλος που δεν θα διακόψει αυτό που κάνεις (με καλή ή όχι κατάληξη), αλλά θα σε συντροφέψει στο βιβλίο που διαβάζεις, στην εργασία που σε πονοκεφαλιάζει, στα πέντε πράματα που θα κάτσεις να φέρεις βόλτα στο κεφάλι σου και να τα σκεφτείς επιτέλους ψύχραιμα ή στο τοπίο που χαζεύεις.

Αλλά είναι ρόφημα, και στα ροφήματα έρχεται η φαντασία, βάζεις ζάχαρες, μέλια, γάλατα, μαύρες ζάχαρες, μπισκότα και βουτήματα (eldery alert!), συνοδεύεις με κρουασάν, τσιπς, κουλουράκια. Αν είναι απογευματόβραδο πετάς μέσα και (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) αλκοόλ κι έχεις Irish, γαλλικό, τζαμαϊκανό (γενικά κατά τόπους και παράδοσης ποτά) οι Ιταλοί ρίχνουν grappa στον espresso τους αν έχουν τον θεό τους δηλαδή...
Στο σημείο αυτό παρακαλώ ενημερώστε με για τυχών "ελληνική" συνταγή με αλκοόλ στον καφέ.

Μετά το γεύμα σε συντροφεύει στην χώνεψη ή σε ένα οικογενειακό τραπέζι είναι μονόδρομος ώστε να μην κοιμηθείς όρθιος και να συνεχίσει να υπάρχει αυτή η ζωντάνια της συντροφικότητας και η καλή διάθεση.


Αλλά και το βράδυ, είναι τόσο καλή η παρέα, τόσο ψηλά η διάθεση για συζήτηση που με συνήθως έναν ελαφρύ καφέ προσπαθείς να αρπάξεις όση εναπομείνουσα συνειδητότητα έχει μείνει σαν προσωπικό ασφαλείας στα πίσω χαρακώματα του εγκεφάλου σου και να συνεχίσεις..


Και κάπου εδώ τελείωσε το πρωινό καφεδάκι μου...

Καλό μεσημέρι :)