Χύμα κι ακατηγοριοποίητα #6

   Καλημσπέρα, straight to the point, καμμιά φορά δεν είναι εκείνο που πρέπει να δεχτείς κάποια πράματα, δίχως να έχεις προλάβει να τα καταλάβεις; Καμμιά φορά δεν σε στοιχειώνουν εκείνοι οι δαίμονες του παρελθόντος όμως, που δεν πρόλαβες να τα βάλεις σε σειρά;
   Οικογένειες, φίλοι, σύντροφοι, υγεία, και οικονομικά καμμιά φορά, δεν σε σμπρώχνουν ακριβώς εκεί που νιώθεις κάτω από τα πόδια σου κενό; Μαλακία δεν είναι;

Ένα ουίσκι το πρωί που ξυπνάω δε με τρομάζει

Τα χίλια σκοτεινά σου χρώματα, τα σχιζοφρενικά σου όνειρα
Δίχως θλίψη και πόνο το άδειο το κορμί μου
Ένα μαχαίρι, ένα όπλο, το τασάκι και σωρό χάπια
Ένας δρόμος άδειος κι ένας τοίχος που ιλιγγιωδώς πλησιάζει
Κλαδί με άνθη αμυγδαλιάς παιδί που σου χαμογελά
Κεφάλι που τρομάζει και ένας σωρός λυπημένα σωθικά
Τα μάτια σου ξεπροβάλλουν από ένα πέπλο
Ματωμένος τοίχος τα χέρια μου το τραβούν
ούρλιαξε ΤΕΛΟΣ